Rozdział 6

     Nigdy jej do głowy nie przyszło, że ten przyjazd do USA będzie dla niej strzałem w dziesiątkę. Lubiła swoją pracę w Polsce, ale tu... Tu ją kocha! Nie dość, że są wspaniali ludzie, to jeszcze może robić co chce i brać bardzo dużo do domu. I w dodatku, wydaje jej się, że Sam się w niej podkochuje. Jednak przez ostatnie dni nie brała za wiele do domu, bo spotykała się z Sebastianem, albo pisali przez długie godziny. Na dobre zakochała się w tym człowieka. Jest najsłodszy na świecie, potrafi ją rozbawić do łez, ale także może z nim porozmawiać poważnie na każdy temat.
Dzisiaj nie szła do pracy, bo wzięła sobie ją do domu. Założyła słuchawki i wzięła się do kreślenia. Lepiej jej się liczyło i myślało, podczas nauki. Z resztą, Seb nauczył jej nawyku ciągłego słuchania muzyki. Może kiedyś będzie mogła zaprojektować dom dla swojej rodziny? Marzy jej się domek z ogrodem w spokojnej okolicy.
- Sylwia? - do pokoju weszła jej siosta
- No? - zsunęła jedną słuchawkę i kreśliła dalej
- Idziesz zaraz się ze mną przejść ? Nie chce mi się samej.
- Okej, tak za 5 minut. - odparła skupiona
Odtwarzanie muzyki przerwał jej dźwięk wiadomości. Przerwała pracę i popatrzyła na telefon.
Hej :* Ty. Ja. Park. Zaraz ? 
Uśmiechnęła się do siebie i zaraz odpisała. Mmmm, ty wiesz jak mnie uszczęśliwić <3 Będę z siostrą ;) Do zaraz <3333
Jakoś dzisiaj nie miała ochoty na strojenie się i nie zrobiła makijażu i także postanowiła pójść w dresach. Przecież i tak w końcu ją taką zobaczy, aż jest leniwa... Weszła do salonu i zastała tam leżącą siostrę.
- Idziemy ? - zapytała
- Yhym. - podniosła się i poszły do przedpokoju.

- Ładnie dzisiaj. - przerwała ciszę Emilka
- No. - uśmiechnęła się - Bo wiesz co? Poznasz zaraz mojego chłopaka.
Młoda stanęła i się w nią wpatrywała.
- To ty masz chłopaka ?! - była zdziwiona
- Noo. -zaśmiała się - Fajny jest.
Mam nadzieję, że mnie polubi xd dostała wiadomość od chłopaka
Na pewno! Kto by takiego przyjemniaczka nie polubił ?:3
Pisząc cały czas się uśmiechała i szczerze mówiąc, nie za bardzo słuchała siostry. Tylko od czasu do czasu coś przechwyciła i przytaknęła, albo odpowiedziała. Jeszcze chwilę tak szła pisząc z ukochanym, gdy nagle siostra stanęła i szepnęła:
- To Sebastian Stan! Matko, nie wierzę.
Ta dalej była zajęta pisaniem.
- Idę zapytać, czy mogę zdjęcie. - oznajmiła Emilka i odeszła
- Mhm - mruknęła nieprzejęta
Po chwili przyszła do niej siostra z wyciągniętym telefonem.
- Zrobisz nam zdjęcie? - zapytała
Wzięła od niej telefon i ustawiła na nich. Ale to co zobaczyła, trochę ją zmieszało. Ujrzała siostrę ze swoim chłopakiem! Obejmował ją ramieniem i szeroko się uśmiechał.
- Dziękuję. - pisnęła młoda do chłopaka i podeszła do siostry - To jest najpiękniejszy dzień w moim życiu!
Jednak ona nie była nic w stanie z siebie wydusić. Patrzyła na zmierzającego w ich stronę Sebastiana. Nawet nie wiedziała, co ma powiedzieć.
- Hej. - podszedł do niej i dał buziaka. - Co to się stało, że dzisiaj na sportowo ?
- Nieznanym aktorem ? - popatrzyła na niego
- Dla mnie tak. - uśmiechnął się
- Ty chyba sobie jaja robisz, że Sebastian Stan to twój chłopak. - zwróciła się do niej po polsku siostra
- Stan? - patrzyła na nią
- No nie gadaj, że nie wiedziałaś, że to Stan i go nie znałaś ! - powiedziała po angielsku i zaczęła się śmiać
- Sebby to moja siostra.
- O Emilka, cześć. - przytulił ją - Słyszałem o tobie wiele rzeczy
- To ja go powinnam znać ? - zapytała
- No raczej. - zachichotała
- To pewnie z twoich Avengersów. - westchnęła - A jedyne co oglądałam to Kapitana Amerykę, tą ostatnią część. No ale tam był przecież Kapitan i pokłócił się z Iron Manem i walczyli ze sobą. Nawet mięli swoje drużyny. A i była ta... Hydra! No i ona była zła, bo przez nią ten brzydki zabił rodziców Iron Mana. Czekaj, to był... Yyyy. No ten...
I w tym momencie wszystko sobie poukładała.
- Bucky! - klepnęła się w czoło
- Brzydki ? - popatrzył się na nią
- Oj nie, najprzystojniejszy na świecie. - uśmiechnęła się i zarzuciła ręce na jego szyi - Najukochańszy i najsłodszy na świecie.
- No, no, no. - dał jej buziaka - To co, idziemy na jakieś lody? Ja stawiam.
Zgodziły się i udali się w stronę budki.
- Pokaż mi telefon. - zwróciła się do siostry
Posłusznie wykonała jej czynność. Weszła w jej galerię i ujrzała mnóstwo folderów. Weszła w jeden i zadowoliła się. Było tam pełno zdjęć jej chłopaka. Z zadowoleniem przesuwała je.
- Jaki słodziutki mój Sebby. - pokazała mu

- O matko. - zaśmiał się
- Pfff, słaby. - prychnęła na to zdjęcie.

- Teraz mam lepszy. - puścił jej oczko
- Taa? To pokaż.
- Może później, jak będziesz grzeczna. - poruszał brwiami
- Tylko nikomu nie gadaj, że to mój chłopak. - wzięła siostrę za rękę -Nikomu, rozumiesz? Chcę mieć jeszcze trochę życia.
- Dobra. - uśmiechnęła się - Nadal nie wierzę, że to jest Sebastian Stan.
- Czemu niby jest taki niesamowity ? - teraz oboje się patrzyli na młodą
- No bo jest przystojny. - zarumieniła się - I jest bardzo miły i śmiechowy. Wspaniały jest dla fanów. Zawsze zrobi sobie zdjęcie, da autograf. Przy zdjęciach walnie jakieś fajne miny. No i można go przytulić. I nie gwiazdorzy, jak niektórzy. No i mówi po rumuńsku, a to fajny język.
- Dzięki. - uśmiechnął się - Chyba będziesz moją ulubioną fanką. - objął ją ramieniem
- Ej. - jęknęła Sylwia - A ja?
- Ty jesteś moim kwiatuszkiem. - dał jej buziaka w czoło


Siedzieli u niego w mieszkaniu.
- Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć ? Albo czy w ogóle zamierzałeś ? - popatrzyła na niego
- Nie wiem. - szepnął i spuścił wzrok
- Aha, miło.
- Sylwia, nie powiedziałem ci o tym, bo nie chciałem, żebyś patrzyła na mnie jako aktora, na moją popularność i w ogóle. Chciałem, żebyś poznała moją osobowość, to jaki jestem naprawdę.
- No i zakochałam się. - westchnęła
- Zrobię wszystko, żebyś miała spokój i jak nie chcesz, to nikomu nie będę mówił o nas.
- Dziękuję. Możesz mówić, że masz dziewczynę, ale nie zdradzaj kto. Jeszcze nie jestem gotowa.
- Dobrze. - uśmiechnął się - Jesteś najwspanialsza. - złączył ich w pocałunku